| Onder constructie |
OOSTENRIJK
18, 19 en 20 juli / 8, 9 en 10 augustus 2003
|
|
VERSLAG VRIJDAG, 20 FEBRUARI 2004
Lieve kinderen, vrienden, oudsten en gemeente leden van Beth Shalom,
Hier wat info van Hermien en mij
uit het verre Uganda.
We zijn nu al een aantal dagen hier, dagen met veel indrukken en warm weer.
Dinsdag op woensdag een goede en veilige reis gehad en we werden woensdagochtend
door Steven, Brian, Peter en Gerrit Veerman ( een Nederlander die hier bezig is
met een project) van Entebbe gehaald. Een enthousiast en fijn weerzien met onze
Ugandese vrienden. Van velen hebben wij hen de groeten mogen overbrengen en die
krijgt iedereen bij deze dan ook terug. Direct door naar een dorp in de buurt
van Entebbe, waar we in het huis van Steven en Mary verblijven, ook daar een
gastvrij welkom van Mary en de kinderen.
Dezelfde dag, woensdag, zijn we na een kort dutje doorgegaan naar Kampala, de
hoofdstad van Uganda. ’s Avonds was daar een hele happening van een aantal
groepen uit Uganda en een Nederlands team van Art For All (een christelijke
organisatie), die in het noorden van Uganda, Gulu, gewerkt hebben onder een paar
duizend voormalige kindsoldaten die gevlucht zijn uit het zogenaamde “leger
van de heer” en onder al de kinderen die ’s nachts naar Gulu komen om
ontvoering doordat leger te voorkomen. Al met al gaat het om zo’n 20.000
kinderen. Met name World Vision doet hier geweldig werk. Deze groep heeft ook
met deze kinderen verteld. The living Sound trad op en een Afrikaans dansgroep.
Ik ben ook gevraagd te zingen. Een geweldige avond. Erg laat en erg moe naar
bed.
Donderdag met Brian sightseeing door Kampala en omgeving, de koninklijke tombes
en het nationale museum. Verder toch even wat bijkomen en acclimatiseren. Vroeg
naar bed en gezond weer op.
Vrijdag, samen met Jaap Cok, Gerard Veerman, Jenny en Wim Engels-Verplanken (
uit België, en voormalige medewerkers van Wyclife bijbelvertalers in Togo in
Afrika) naar het Victoriameer en de Botanische tuin geweest (wat een prachtige
natuur hier, werkelijk overweldigend) en het toekomstige internetcafé en
computertrainingscentrum dat Gerard Veerman hier aan het opstarten is.
Het programma voor de komende dagen zal ik hieronder in het kort beschrijven en
rond volgende week woensdag laten we weer wat van ons horen. We willen vagen om
met ons te danken voor wat er tot nu toe mocht gebeuren en wat er met name de
komen dagen en week gaat gebeuren.
Zaterdag 21 februari
Concert in een privatschool in Kampala, alle ruimte om te zingen en te
getuigen.
Zondag 22 februari
's Morgens zingen in de gemeente van Steven en Brian, The Redeemed
Church of Makarere
's Middags met de hele groep hier bovengenoemd, inclusief Brian, Steven
en Mary, naar Jinja, een stad op zo’n 2 ½ uur rijden van Kampala. Daar een
concert in een kerk. We overnachten in Jinja, aan de oevers van de Nijl.
Dinsdag 23 februari
Bezoek van een project in Jinja voor straat kinderen, ongeveer 1800, die daar in
de afgelopen jaren geholpen zijn. De initiatiefnemer van dat project heeft nu
een project opgezet voor zendelingen en pastors uit Uganda om tijd voor zichzelf
te vinden en op krachten te komen door hulp en rust. Daarna door naar oostelijk
Uganda bezoek aan ouders van Mary en moeder van Steven. Slapen in oostelijk
Uganda. In de avond terug naar Entebbe of
Woensdag 24 februari
Terug naar Entebbe
Vrijdag 27 februari
Concert in een privatschool in Kampala, hetzelfde als zaterdag 21 feb.
Zaterdag 28 februari
Gebedsdag in het Nambole (Mandela) Stadion. Ik ben gevraagd om tijdens deze
jaarlijkse en landelijke gebedsdag te zingen en te getuigen van de hoop die in
mij is. Het thema van de dag is Math. 5:9 Zalig zijn de vredestichters. Men
verwacht zo’n 40.000 bezoekers. Het is hetzelfde stadion waarvan sprake is op
de video Transformations 2.
Zondag 29 februari
's Ochtends concert in een kerk in Kampala.
's Middag concert in een kerk in Kampala
Maandag 1 maart
Terugkeer naar Nederland. Vertrek uit Uganda 09.50uur met BA 0062 naar
Londen en met BA0442 van Londen naar Amsterdam. Aankomst Nederland 20.10
uur
Woensdag 25 februari 2004
Lieve kinderen, vrienden, oudsten en gemeenteleden van Beth Shalom.
Zoals belooft een mail van ons.
Gisteravond om ongeveer half 11 ’s avonds weer terug uit Gogonyo, oostelijk
Uganda en het geboorte dorp van Steven en Mary Ogwang. We beginnen maar even bij
het begin:
Afgelopen vrijdag hebben we een dag om te acclimatiseren gehad. Zaterdag op een
middelbare boarding school gezongen, gespeeld en getuigd over de liefde van
Jezus. Onvoorstelbaar wat de omstandig op scholen zijn, half afgebouwd en niet
afgewerkt, oude spullen, veel kapot, en toch blijde en dankbare gezichten. Het
was goed! Wel even ontdekken welke liedjes het in Afrika “wel of niet doen”,
het ritme van de mensen in Afrika is toch wel anders dan ons ritme. Verder moet
je wel even wennen aan de zeer beperkte geluidsinstallaties. Je hebt de neiging
het maar zonder te doen, want het komt ook zo wel over.
Zondagochtend gepakt en gezakt vertrokken naar de thuisgemeente van Steven, Mary
en Brian, the Redeemed Church of Makarere in Kampala. We waren uitgenodigd om in
de 2e dienst van die ochtend een aantal liederen te zingen en kregen alle ruimte
om te getuigen. Gods Geest heeft ons daarin aangeraakt en het was een getuigenis
over de Liefde van God die alle liefde te boven gaat. En dat wij vergeving mogen
vinden in het genadeoffer van Jezus Christus. Een geweldige respons in de kerk.
Het maakt niet uit hoeveel diensten er zijn de kerk puilt elke keer weer uit.
500 mensen is niks. De kerk heeft kinderopvang, een school en biedt de
mogelijkheid om aan arme mensen om gratis te eten. De kerk zelf ziet er niet
uit, het is uit beton opgetrokken, maar geestelijk gezien gebeurt er iets
fantastisch. Het raakt je en zet je zelf in vuur en vlam.
Rond 1 uur, 2 auto’s, Steven, Mary, Brian, Jaap Cok, Wim en Jenny Engels,
Gerard Veerman en wij tweeën, vertrokken naar Jinja, eerste etappe richting
oostelijk Uganda. Daar was een festival georganiseerd in de openlucht, maar dat
moest een paar uur worden uitgesteld i.v.m. zeer hevige regenval. Tjonge wat kan
het hier regenen, het valt echt met bakken uit de lucht, hele hele grote
druppels. Dus wat later dan geplant, samen met The Living Sound en anderen uit
Jinja zelf, begonnen met het festival en dat groeide uit tot vele honderden
mensen die hier op af kwamen. We hebben die middag/avond veel mogen uitdelen in
zingen, getuigen en bidden. Dit festival gebeurde in het kader van gemeente
opbouw in Jinja, velen werden getrokken.
Overnacht bij 2 Nederlandse vrouwen die een project opzetten voor predikanten,
oudsten, evangelisten, etc. die opgebrand zijn, rust nodig hebben en weer
opgebouwd willen worden. Dit alles op een geweldige locatie aan de rivier de
Nijl, zo’n 2 km verwijderd van de bronnen van de Nijl.
Heerlijke nachtrust gehad. Maandagochtend zijn we samen met Brian naar de
watervallen van de rivier de Nijl gegaan. Overweldigend wat een schoonheid, wat
een kracht en wat een schepping. Heerlijk genoten. Rond 1 uur vertrokken naar
Gogonyo, via Iganga en Pallisa. Reis van in totaal 4 a 5 uur. Normaal wat korter
maar Ugandezen maken veel stops onderweg. Gogonyo ligt verscholen in de bush. De
natuur onderweg was geweldig om te zien. Uganda is werkelijk de Parel van
Afrika. Groen, palmen, bananenbomen, mangobomen, ananasstruiken, papyrus in de
moerassen, theeplantages en rijstvelden, en overal kleine dorpjes bestaande uit
de o zo bekende kleine ronde huisjes met rieten daken: Afrika!!!!!!!
Na nog wat laatste boodschappen voor de familie in Gogonyo gearriveerd in het
geboortedorp van Steven en Mary. We hebben gedanst, gezongen, gegeten, genoten
en God groot gemaakt onder de Mangoboom, wat een warmte, wat een thuiskomst. Het
hele dorp was uitgelopen om ons te verwelkomen. Dit feest duurde meer dan 2 uur,
in een woord: geweldig!!!!!!!! Moe maar voldaan terug gereden naar Pallisa om
daar in een hotel te slapen. Dinsdag speciaal programma genaamd:FLEXIBEL. Totaal
onverwacht zingen en getuigen op een door Islamieten gestichte middelbare school
in Pallisa, Wim Engels spreken, Geert zingen en getuigen. 36 jonge mensen gaven
hun hart aan de Here Jezus, waaronder iemand van islamitische komaf. De meeste
leraren van de school waren christenen en de islamitische directeur van de
school gaf ons toestemming om te spreken en te getuigen en zingen. Daarna weer
terug naar Gogonyo afscheid nemen van de familie en prachtige rotsformaties
bezichtigd. Bij het hotel in Pallisa gegeten voordat we vertrokken. Toen vertrek
naar Kampala, NEE DUS. Voordat we Pallisa uitreden opnieuw en erg spontaan naar
een middelbare school, op die school zit een nichtje dat wees was geworden en
werd spontaan bezocht. Direct gevraagd of we wat tijd mochten gebruiken. Alle
leerlingen stonden buiten en men gaf toestemming om te zingen te getuigen en
mensen uit te nodigen hun hart aan Jezus te geven. Vele jonge mensen gaven hun
hart aan Hem, het waren er zeker 60: “De velden waren wit om te oogsten”.
Wat een dankbaarheid was en is er in onze harten. Het was overweldigend. Diep
ontroerd namen we afscheid van de docenten en de leerlingen en moesten vol van
blijdschap over het grote wonder wat God die 2 dagen in oost Uganda heeft gedaan
huilen van blijdschap. Wat hebben we toch een geweldige God. Prijs Zijn naam en
Glorie voor Jezus.
Na een lange reis arriveerden we uiteindelijk thuis. Moe, maar voldaan en
dankbaar zijn we gaan slapen. Woensdagochtend, nu dus, zijn we de mail aan het
schrijven. We gaan zo eten en gaan op bezoek bij Peter en Ruth. Vanavond al gaan
Jenny en Wim terug naar België. We bidden voor een behouden reis. We willen
jullie bidden op beschermingen voor 1 van hun dochters, ze hebben al 5 weken
noch niets van haar gehoord. Ze zit ergens in India. Bid dat ze gevonden wordt
en behouden naar huis komt. Jenny en Wim zijn erg bezorgd. Er staat nog veel te
doen. Vrijdag opnieuw een schoolconcert, zaterdag de gebedsdag in het Mambole (Mandela)
stadion, een gebedsdag voor vrede in noord en noordoost Uganda. Een kans om te
spreke en te zingen over vergeving en de liefde van God. Men verwacht vele
mensen, maar bid met ons, dat er zoveel mensen komen dat ze er niet in kunnen,
soms zijn de verwachtingen hier hoog gespannen, maar op dit moment maakt men
zich zorgen of er veel komen. Zondag in de kerk van Isha en Barbra en later in
de kerk van Florence. Dat was veel, ik hoop niet teveel om eens rustig te lezen
wat er zoal gebeurt met ons en vooral wat God allemaal doet.
Gods Rijke Zegen Toegewenst, Hermien en Geert Doldersum
Lieve kinderen, vrienden, oudsten en gemeenteleden van Beth Shalom
We zijn al weer thuis, gisteravond arriveerden we na een voorspoedige en gezegende reis om ongeveer 22.15 in Almelo. Een herlijk weerzien met de kids. Toch willen we jullie onze gebeurtenissen van de afgelopen dagen, vanaf woensdag 25 februari niet onthouden. Helaas was het ons niet mogelijk om in een eerder stadium jullie per mail te informeren. Dus bij deze. Woensdag 25 februari: email' s genaakt, maar helaas is het niet mogelijk ze op te sturen, de stroom is weer eens uitgevallen na de heftige regenval van afgelopen nacht. Dat wordt dus morgen. Jaap Cok kwam er achter dat hij, ongeveer 1 uur te laat, dat hij vanochtend al had moeten vliegen en ook Wim en Jenny kwamen tot de conclusie dat hun reisdag vandaag zou zijn i.p.v. morgen. Voor hen gelukkig op tijd, want ze moesten ’s avonds pas vliegen. Dus naar het vliegtuig en erin geslaagd de vlucht van Jaap om te zetten naar donderdag. Lang gesprek met Wim, Jenny en Brian, over diens verleden en de geschiedenis over Faith en Tendo, zijn vrouw en zoon. Geweldig om te zien dat ondanks de pijn van het gemis God hem heeft beschermd en hem gebruikt. ’s Avonds met Steven en Brian naar Peter. Ruth en de kinderen ontmoete, bovendien de kinderen van Peter’s broer, deze is een paar weken geleden aan Aids overleden en Peter heeft zijn kindreen, 3 stuks, in zijn gezin opgenomen. Wat een verantwoordelijkheid, straks, in mei moet Ruth bevallen van hun derde kind, 6 kinderen om te voeden en op te voeden. Er is nog veel in het huis te doen, maar er is een begin. Op dit moment geen stromend water, geen toilet, geen keuken, alleen maar ruimtes die met velen wordt gedeeld. Daarna afscheid van Wim en Jenny genomen. Die zien we vast weer, de Heer heeft ook hun een “ last” opgelegd voor de Ugandezen in het oosten, zij zullen terugkomen volgend jaar om te gaan evangeliseren. Ze vliegen via Nairobi (Kenya) naar Brussel. Voor het slapen gaan gepraat en vooral geluisterd naar Mary’s getuigenis. God is groot, wat wordt je door haar verhaal bemoedigd. Donderdag 26 februari: vroeg op. Jaap naar het vliegveld gebracht. Hartelijk afscheid. “We”ll meet again God willingly”. “Onverwacht” naar Kampala, de mogelijkheid om op de school van de Watoto’s te zingen. John Emuna werkt daar. Getuigen, zingen en bidden, samen met en voor de jongelui daar. Op de Watoto-schopol (Watoto betekent kinderen) zitten allemaal weeskinderen. Deze kinderen worden van de straat gehaald en opgevangen binnen het Watoto-project, opgezet en onder verantwoording van een grote Pinkstergemeente in Kampala. Met hulp van Amerikaanse kerken. De kinderen krijgen niet alleen scholing, maar wonen er ook, opgevangen in huisjes waar een moeder is en telkens 8 kinderen. Het optreden ging erg goed, veel contact met de kids. Verteld dat Jezus een vriend wil en kan zijn, erg persoonlijk allemaal. Bijzonder dat er op dat moment veel over relaties, met name ten aanzien van God, gesproken werd op school. Daarna op bezoek bij John zelf, die op het terrein van de Watoto’s woont. Steven geholpen met het ophangen van spandoeken voor de komende gebedsdag. En daarna wat gegeten. Het is erg heet vandaag, maar we beginnen er aan te wennen. Thuis gepraat met steven en Mary over wat God allemaal doet in onze levens. Samen gebeden en gedankt voor wat er gebeurt is en gevraagd om leiding als het gaat om e gebedsdag voor de vrede in noord en oost Uganda. Vrijdag 27 februari: wat rustig aangedaan. Ik, Geert, samen met Steven naar Kampala gegaan en verdere voorbereidingen gedaan met het oog op de gebedsdag. Toch al vrij snel terug richting Entebbe. Steven heeft ons op een mooie plek aan het Victoria meer afgezet. Heerlijk tijd voor ons tweeën gehad. Vanavond vroeg naar bed. Zaterdag 28 februari: de gebedsdag. Steven was ons al vooruit en wij zijn per taxibusjes naar Kampala gegaan en daarna door naar het stadion. Ondanks het feit dat de opkomst erg tegenviel, was het goed. God was er vanuit de belofte dat waar 2 of meer in Zijn naam vergaderd zijn, Hij zal er zijn. Dat was te merken en vele smeekbeden voor vrede zijn voor Zijn aangezicht gekomen, in de verwachting dat hij ze zal verhoren., en oog heeft voor al het leed dat er in Uganda is. Een lange dag en moe terug. Zondag 29 februari: de laatste dag, en wat voor een. In de ochtend naar de kerk van Aisha, de Calvary Temple. Erg heet binnen en wat een krakkemikkig gebouw. Vele mensen werden aangeraakt door het zingen en het getuigen. God was aan het werk, wat een lofprijzing, overgave. Wat kunnen wij, Geert en Hermien, daarvan leren, ons naar uitstrekken. ’s Middags naar Timothy, de gitarist van de Makerere kerk van Steven. Heerlijk gegeten, heerlijk gepraat en gezongen. ’s Avonds de laatste keer dat we konden getuigen en zingen. Ditmaal in de kerk van Florence. De Gaaba Community Church. Geweldig, wat een zegen, Ruim de mogelijkheid gehad om over Gods liefde en Jezus zoenoffer gesproken en samen met de mensen Hem toegezongen en grootgemaakt. Wat een afsluiter. We zijn God erg dankbaar voor wat hij daar gaf aan allen. Maandag 1 maart: het is zover. Na een warm, hartelijk en dankbaar afscheid vertrokken naar Nederland. Eigenlijk kunnen we over wat er allemaal gebeurt is maar 1 ding zeggen: We zijn de God van hemel en aarde dankbaar dat we in Uganda waren, wat hij gedaan heeft, wat wij in zijn koninkrijk mochten doen en wat we daarin zelf hebben ontvangen. We willen het ons niet laten roven. De blijdschap, de aanbidding, de overgave. Hem zij alle eer, alle lof, alle aanbidding tot in alle eeuwigheid.
Gods zegen toegewenst Hermien en Geert Doldersum